Wij hebben een hele reeks nestkastjes in onze tuin en soms maken daadwerkelijk nestelende vogels gebruik van deze huisvesting. Toen we in mei terugkwamen van een reis door Italië keken we in één van de kastjes (zo een met een spiegel in het deksel) of er ook eitjes of jonge meesje te zien waren.
Nee dus.
Wel een wespennest, overigens toen nog zonder zichtbare aanwezigheid van een of meer wespen.
Gelukkig bestaat de wespenstichting, die zich onder meer beijvert in het bestrijden van onzinverhalen over wespen, en die kun je om advies vragen. Een ‘embryonest’, constateerde de wespenconsulent op basis van de foto’s. ‘Meestal lopen die op niets uit. Wacht maar even af.’
Een paar dagen later constateerde ik de aanwezigheid van een joekel van een wesp van een mij onbekende soort. ‘De geelpoothoornaar alias de Aziatische hoornaar,’ determineerde de wespenconsulent. ‘Deze wespensoort is niet inheems en momenteel nog vrij zeldzaam in Friesland dus je mag spreken van een vrij bijzondere ontdekking.’ In Leeuwarden bleek eerder één exemplaar te zijn gespot, in een parkje op een steenworp van ons huis. De Wespenstichting verwees door naar waarneming.nl.
De geelpoothoornaar, als invasieve exoot, ligt vooral heel slecht bij imkers, want deze hoornaar heeft het onder andere gemunt op honingbijen en hommels, maar is ook overigens een bedreiging voor de biodiversiteit. Voor mensen is het insect ongeveer net zo gevaarlijk als de gewone wesp, dus vrijwel niet (tenzij je allergisch bent). Maar er wordt nogal wat desinformatie verspreid…
Ik kon vaststellen dat het inderdaad een embryonest was: één koningin; de werksters waren gelukkig nog niet uit hun cocon gekropen.
Er zijn allerlei adviezen hoe deze hoornaar in dit stadium te bestrijden, variërend van ‘niet zelf doen’ tot uitgebreide instructies. Ik besloot het nestkastje zorgvuldig dicht te plakken met hoornaarkoningin en al. Een verblijf van 24 uur in de diepvries, aldus het advies van de consulent van het meldpunt Aziatische hoornaar, zou afdoende moeten zijn om déze hoornaarkoningin en haar gebroed zonder gif naar de eeuwige jachtvelden te helpen. Dus het nestkastje ging met wespennest, hoornaar en al in een hermetisch gesloten vuilniszak in de diepvries…
Na een dag bij -18 graden bleek de hoornaar samen met haar gebroed inderdaad het loodje te hebben gelegd en het mooie papieren nestje was goeddeels in de vrieskou verpulverd.
Imkers in onze omgeving kunnen vooreerst gerust ademhalen.
