Categoriearchief: Blog

Spaanse camperplaatsen

We bezitten nu zo’n twee jaar een camper waar we met veel plezier gebruik van maken. Nu wáren we in het verleden verwoede tentkampeerders met een heuse Randstad-tent (een De Waardkloon, zeg maar) en we hoopten met de camper dat kampeergevoel weer een beetje te mogen proeven. In februari en maart trokken we met de camper naar Spanje.

Vrijheid heb je met een camper zéker. In Spanje – en niet alleen daar – mag je op veel plaatsen met een camper overnachten tenzij het uitdrukkelijk is verboden. Maar Spanje kent heel wat reguliere camperplaatsen – betaald en onbetaald. Natuurlijk kun je ook met je camper op een camping terecht, dat is doorgaans flink duurder.

De gratis camperplaatsen in Spanje zijn wisselend van kwaliteit. In veel gevallen heb je de basisvoorzieningen: schoon water, mogelijkheid tot het legen van cassettetoilet en afvoeren van grijs water.

Maar niet altijd. Er zijn gratis camperplaatsen zonder deze voorzieningen. We troffen er ook met gratis (!) elektriciteit, en een met gratis wifi. Bij de  gratis camperplaatsen staat doorgaans in vier talen dat parkeren en overnachten wél mag, maar gratis kamperen níet. Het komt er op neer dat je dan je kampeerstoeltjes en -tafeltje niet buiten mag zetten. In één geval kwam de plaatselijke politie af en toe kijken of deze regel wel werd nageleefd.

Camperplaatsen zijn nauwelijks te vergelijken met campings. Het kostte ons sinds de aanschaf van de camper wel wat tijd voor we daar achter waren. Je staat niet op gras zoals met je tent – je staat op asfalt of grindverharding. Geen washokken, geen afwaskeukens – je hebt in principe alles aan boord in je camper, immers. Maar het is niet ongezellig.

Wel druk. In het voorseizoen waren veel camperplaatsen al overvol, onder meer door overwinteraars en Britten die sinds Brexit maximaal 90 dagen in de EU mogen blijven en na hun Spaanse overwintering weer op weg waren naar huis.

Maar verder – we hadden de fietsen bij ons. Op veel plaatsen heeft Spanje een redelijke fiets-infrastructuur. Interlocaal zijn er de Vias Verdes – groene routes, in veel gevallen op een voormalig spoortraject. Langs sommige wegen zijn vrijliggende fietspaden. Sommige steden zijn voorzien van een lokaal fietspadennetwerk. Smaller dan Nederlandse fietspaden, soms links van de weg, dan weer rechts, dan in de middenberm, dan weer een geschilderde fietsstrook – maar de voorzieningen zijn er wel. De Spaanse verkeerswet regelt dat auto’s op minstens anderhalve meter van een fietser moeten passeren en die regel wordt heel behoorlijk nageleefd. Fietsen was dus best te doen.

Een genoeglijk verblijf dus!

Share

De Utrecht

Een van de aardige zaken van het pensioen is dat je dingen doet waar je anders niet eens aan gedacht zou hebben, maar die toch verrassend leuk blijken te zijn. Eén van die dingen is het gastheerschap bij het gebouw van De Utrecht in Leeuwarden, waar ik zo eens in de twee weken als vrijwilliger een middag doorbreng.

Het is een gebouwtje aan de Tweebaksmarkt, hartje Leeuwarden, dat opvalt door het opschrift “Utrecht” op de voorgevel. Nu heb je in Leeuwarden allerhande pakhuizen met geografische namen en ik dacht eigenlijk altijd dat het pand De Utrecht een naam had in diezelfde traditie. Maar nee, het is genoemd naar de verzekeringsmaatschappij die hier van 1895 tot ca 1935 een regiokantoor had. Het gebouw dateert uit 1904.

Aan de buitenkant is het gebouw niet eens heel erg opvallend, het is ook niet erg groot. Er zijn enkele beeldhouwwerken, waaronder een beeld van vier pelikanen op een torentje. De architectonische vorm wijkt enorm af van wat in 1904 gebruikelijk was. De jonge architecten Frits Staal en Alexander Kropholler waren leerlingen van Berlage en dat zie je duidelijk aan het gebouw. De Utrecht is opmerkelijk genoeg precies even oud als het (voormalig) postkantoor, schuin aan de overzijde van de Tweebaksmarkt. Dat is gebouwd in een soort eclectische neo-renaissancestijl door Rijksbouwmeester Cornelis Peters, leerling van Pierre Cuypers. Maar Kropholler en Staal stonden met het ontwerp van De Utrecht met één been in de Art Nouveau (Jugendstil) en met het andere been in de herkenbare stijl van Berlage.

Vooral het interieur is bijzonder. De decoratie is meer dan uitbundig – de reclame voor de verzekeringsmaatschappij, en voor het belang van een goede levensverzekering komt je overal tegemoet. Teksten, rijmpjes, dierensymboliek, waaronder pelikanen, mieren en bijen – er komt haast geen eind aan.

Het is trouwens een wonder dat het gebouw er nog is, en vooral dat het in deze staat te zien is. Vanaf ongeveer 1935 tot ongeveer 1976 is het gebouwtje volslagen verwaarloosd. Er zaten in die jaren onder meer een bottelarij, een magazijn voor onderdelen van landbouwwerktuigen en volgens de overlevering zelfs een fietsenstalling in.

In 1979 kreeg het de monumentenstatus en vond restauratie plaats. Vervolgens werd het gebruikt als restauratieatelier en als klein theater. In 2020 liet een nieuwe eigenaar een stukje aanbouwen dat in de plaats kwam van een foeilelijke oudere aanbouw uit de jaren ‘70: een bijzonder stukje bouwkunst met bronskleurige keramieken dakelementen. Het oude verzekeringskantoor is nu een ruimte voor expositie van moderne kunst, vergaderingen en bijeenkomsten, en voor monumentenbezoek. Zie ook de Wikipedia-pagina over het gebouw.

En dit hele bovenstaande verhaal vertel ik dan weer in iets groter detail aan bezoekers van het pandje. Je bent als vrijwilliger altijd met z’n tweeën, het bezoek is geïnteresseerd, en als vrijwilliger krijg je doorgaans ook van de exposerend kunstenaar persoonlijk een uitleg over de werken die de komende periode te zien zullen zijn.

De vrijwilligersgroep is nogal gemêleerd, waarbij de grijze generatie goed vertegenwoordigd is. Het is een leuke club mensen, en De Utrecht zorgt goed voor z’n vrijwilligers.

Dat gezegd hebbende: met onze museumkaart komen we natuurlijk meer dan eens in musea en ander erfgoed. Opvallend: zeker bij kleinere musea zijn heel veel mensen herkenbaar als vrijwilliger: achter de kassa, in het museumwinkeltje, gastheren en -vrouwen… Vaak mensen die zich tijdens hun pensioen nuttig willen maken en actief willen zijn op allerhande gebied. Die inzet van vrijwilligers zie je trouwens ook bij welzijnsorganisaties, zorg, tweedetaalonderwijs en ga zo maar door.

Die inzet van al die vrijwilligers is natuurlijk prachtig, en tegelijkertijd noodzakelijk om die mooie kanten van de samenleving – cultuur, welzijn, het stapje extra in de zorg – überhaupt mogelijk te maken. Maar de ene hand wast de andere: vrijwilligers doen hun werk doorgaans óók omdat ze er heel veel plezier in hebben.

Share

Industriekultur

Al toerend met de camper kwamen wij terecht in het Duitse Hattingen. Meer in het bijzonder in een museum dat zich afficheert als ‘Industriekultur’: een hoogovencomplex dat sinds 1987 in fasen is stilgelegd. Een belangrijk deel van de installaties is behouden en heet nu Museum Henrichshütte.

Het is een enorm terrein, waarvan de in 1939 gebouwde hoogoven het ‘pièce de resistance’ vormt. Er zijn industriële spoorlijnen, bunkers voor erts, kalk en kolen, en fabriekshallen met enorme machines, waar in het verleden door duizenden arbeiders ijzer en staal werd vervaardigd.

Het bevatte alles wat je van zo’n museum zou verwachten: informatieve opschriften, portretten van oud-arbeiders, heel veel industriële objecten van soms enorme omvang, uitleg over de werkwijze en de gevaren van het werk (van het rangeren van ertswagons tot de gevaarlijke gassen die bij zo’n hoogoven vrijkomen). Er is een YouTubekanaal waarop alles nog eens helder wordt uiteengezet.

Maar het mooiste – ik heb er helaas geen foto van – was een opschrift dat duidelijk maakte dat op het terrein een geheel eigen biotoop met planten is ontstaan. In de 18e eeuw kwamen kolen en ijzererts uit de directe omgeving, maar in de 20e eeuw van over de hele wereld. En onbedoeld werden daarmee exotische plantenzaden meegevoerd, die in het Ruhrgebied ontkiemden en het op het hoogoventerrein erg goed bleken te doen. En het museum laat de natuur in ieder geval voor een belangrijk deel zijn gang gaan.

Zo zie je ertsbunkers waarin flinke bomen uitstekend gedijen, treinen die langzaam maar zeker volkomen overwoekerd wegroesten, enorme ‘pannen’ waarmee ooit vloeibaar metaal werd getransporteerd en die nu ruimte bieden aan een klein rietveldje, een oud locomotiefje dat nooit meer ergens naar toegaat maar waar varens zich genoeglijk in de naden van de stoomcilinders hebben genesteld.

Veel treinen op het terrein dragen het opschrift dat het onderhoud in pakweg 1989 heeft plaatsgevonden, en het is in veel gevallen duidelijk dat dat daadwerkelijk de laatste keer was dat iemand zich om de onderhoudstoestand van het rollend materieel heeft bekommerd. Ook betonrot grijpt om zich heen.

Een deel van het museum bleek trouwens wegens bouwvalligheid niet (meer) toegankelijk toen wij er waren: afgezet met bouwhekken en roodwitte linten.

Share

Het Vasa-schip

De meeste musea kennen wel een topstuk in het genre van De Nachtwacht. Doorgaans wordt de bezoeker eerst langs andere bezienswaardigheden geleid om uiteindelijk bij de apotheose van het museumbezoek te komen.

In het Vasa-museum in Stockholm is voor een andere aanpak gekozen. Je koopt je kaartje, gaat naar binnen door een driedubbele luchtsluis en patsboem: je staat meteen oog in oog met het onbetwiste topstuk: het Vasa-schip, het grootse Zweedse admiraliteitsschip dat in 1628 tijdens zijn eerste reis, na zo’n anderhalve kilometer, roemloos naar de bodem van de haven van Stockholm is gezonken. Het schip was niet stabiel, en de eerste en enige reis van de Vasa was zeker niet het ‘finest hour’ van de scheepsbouwer Henrik Hybertsson (Hendrik Hubertsen) uit Rijswijk. Maar die heeft deze majeure mislukking niet hoeven meemaken: hij overleed in 1627.

Pal achter de entree hoor je geregeld het ‘wow!’ van veel bezoekers. Ik had het schip al langere tijd op mijn verlanglijstje staan om te bekijken, en zo bleek me op 2 augustus 2023, dat was volkomen terecht. Het Vasa-schip is geen museumstuk dat je gemakkelijk in het allerlaatste museumzaaltje tentoonstelt: 61 meter lang, bijna 12 meter breed en bijna 20 meter hoog. Het museum is praktisch gesproken om het schip heen gebouwd: in feite ligt het in een voormalig marine-droogdok.

Naast het enorme 17e-eeuwse schip heeft het museum de moeite genomen om alle informatie recht te doen: conservering van het schip, de aangetroffen voorwerpen waaronder de (reserve-)zeilen, en reconstructies van de personen die aan boord waren, op basis van de aangetroffen skeletten en schedels. Er zijn modellen, films, replica’s…

Het meest bijzonder is natuurlijk wel het verhaal van Anders Franzén, een (amateur(!)-)marien archeoloog, die eind jaren ‘50 de locatie van de Vasa wist te achterhalen en er voor zorgde dat het gevaarte werd geborgen. Dat was uiteraard een mega-operatie, het meest verbijsterende filmbeeld is nog steeds hoe het schip, ruim 300 jaar nadat het was vergaan, op eigen drijfvermogen het dok wordt ingesleept.

Na de berging is er uiteraard nog het nodige conserverings- en herstelwerk verricht – de achterspiegel met zijn beeldhouwwerk is kennelijk niet in één stuk boven water gekomen. Maar het museum gaat er prat op dat de Vasa voor 98% authentiek is. En dat is een bijzondere en indrukwekkende prestatie. Het museum heeft nu de handen vol aan de instandhouding: vervangen van roestende ijzeren bouten; de zorg dat de warmte en uitwaseming van anderhalf miljoen bezoekers per jaar geen negatieve gevolgen hebben voor het schip (er is een enorme luchtbehandelingsinstallatie aanwezig), en ga zo maar door.

Geeft de Vasa een goed beeld van 17e-eeuwse schepen van deze omvang? Ja, en nee. Het schilderwerk heeft de ruim 300 jaar onder water niet overleefd. Maar op een scheepsmodel en replica’s kun je de oorspronkelijke kleuren bewonderen. De masten zijn maar ten dele gereconstrueerd in de enorme tentoonstellingsruimte. Op het dak van het gebouw zijn drie gestileerde masttoppen aangebracht. Als de héle Vasa inclusief masten was gereconstrueerd en tentoongesteld, was die hoogte van ruim 60 meter nodig geweest.

De Vasa is als vlaggenschip een totale mislukking geweest. Het feit dat het is gezonken in het koude, brakke water van Stockholm, waar de scheepsworm niet voorkomt, was een bepalende factor in het behoud van het schip. Daarnaast uiteraard het doorzettingsvermogen van Anders Franzén, en de toewijding van veel deskundigen die er voor hebben gezorgd dat het schip is behouden. En dat maakt een mislukt schip tot een indrukwekkende topper op museumgebied.

Share

Echt met pensioen

Zo. Met ingang van vandaag, 9 juni 2023 ben ik dan écht met pensioen. 66 jaar en tien maanden oud. Okee, door een ruimhartige regeling in de CAO-Z kon ik bijna een jaar geleden mijn werkzaamheden bij Medisch Centrum Leeuwarden (MCL) beëindigen. Maar vanaf heden trek ik dan echt ‘van Drees’. En van het pensioenfonds.

De Gouden Geranium die ik van Omrop Fryslân bij mijn afscheid kreeg aangeboden staat nog in een hoekje van de tuin, de échte geranium die ik bij mijn afscheid kreeg bleek niet winterhard.

Het zwarte gat valt gelukkig mee. Zoals ik al vermoedde dringen het vrijwilligerswerk en de andere activiteiten zich eerder aan je op dan dat je er naar moet zoeken.

Ik ben als vrijwilliger bij Historisch Centrum Leeuwarden bezig het omvangrijk fotoarchief van MCL van ruwweg eind jaren ‘80 tot begin jaren ‘00 uit te zoeken en te beschrijven. Ik heb dat fotoarchief er, niet lang voor mijn afscheid, zelf heen gebracht – een paar verhuisdozen vol foto’s, rijp en groen door elkaar. Van veel foto’s weet ik wat er op staat, dat scheelt. Nu ben ik met jaargangen MCL-bladen ernaast bezig te achterhalen in welk jaar de foto’s zijn genomen. Zo worden de foto’s optimaal beschreven, beter doorzoekbaar en wie weet zal een deel van het materiaal in de openbare beeldbank terechtkomen. Maar goed, dat kost me een dagdeel in de week.

Van tijd tot tijd ben ik gastheer in het oude verzekeringskantoortje van De Utrecht aan de Tweebaksmarkt 48. Een bijzonder pand uit 1904 van twee leerlingen van Berlage. Het is nu een locatie voor bijeenkomsten en exposities. Je kunt het bezoeken en de gastheer/vrouw kan de mooie verhalen bij het gebouw vertellen. Kom vooral eens langs! (En er kunnen nog vrijwilligers bij!)

Ik zit in de commissie Open Monumentendag Leeuwarden, met het idee dat ik in de communicatie rond dit evenement dingen ga doen. En dan zijn er de website van Vivavox – het koor waar ik in zing-  en andere hand- en spandiensten zoals het vertalen van een boek, de opmaak van een proefschrift of het ’taggen’ van foto’s. . ;-)

En natuurlijk huis, tuin, camper, mijn lieve gade, kinderen en kleinkinderen, en gelukkig, van tijd tot tijd heb ik zelfs tijd voor een mooi boek.

Natuurlijk mis ik aan de ene kant mijn fantastische MCL-collega’s – vooral de ‘chocolademomenten’ en de praatjes bij koffieapparaat. En hoewel ik verreweg het leukste werk van het MCL had – vind ik zelf tenminste – mis ik het werk niet eens zozeer. In de functie van persvoorlichter sta je immers altijd ‘aan’, en nu kan ik mijn mail en mijn telefoon met een gerust gevoel een vrije dag geven. Niet dat ik dat echt doe, want dat je bereikbaar moet zijn is in ruim dertig jaar MCL een geconditioneerde reflex geworden.

Gelukkig is er veel moois om tijdens het pensioen van te genieten. Kortom: blijmoedig verder!

Share

Jardim Botânico Tropical

In binnen- en buitenland mogen wij  graag een botanische tuin bezoeken. Het kost weinig tot niets; je ziet altijd mooie en bijzondere planten, de tuin ziet er doorgaans onberispelijk uit, het is er vrijwel zonder uitzondering rustig en het weinige aanwezige publiek is voorkomend en beleefd.

Zo kwamen wij een paar weken terug in de Jardim Botânico Tropical in Lissabon – we waren met de camper op pad in Portugal, dus zodoende.

Ons vertrouwen werd in eerste instantie niet beschaamd: de toegang tot de botanische tuin wordt gevormd door een prachtige allee met majestueuze palmen, er zijn grootse bomen, er is een fraaie Oosterse tuin en nog meer moois.

Lissabon is in maart nog niet zo heel bloemrijk, maar goed, je verwacht in zo’n tropische botanische tuin natuurlijk wel een kas waar de fraaie planten worden beschut voor te lage temperaturen.

En inderdaad, zo’n kas was er. Een hoge constructie die er, aan de bouwstijl te oordelen, al ongeveer een eeuw stond. Alleen, met een bouwhek ervoor en bordjes dat bezoek niet mogelijk was. Bouwhek en bordjes stonden er, aan de algaangroei te oordelen, ook al een paar jaar.

De fraaie gietijzeren kas is in verval. Ruiten ontbreken, tropische bomen woekeren door het gebroken glas. Dat levert een bijzondere aanblik op. Niet ver van de hoge kas bleken enkele kleinere kassen te staan. Niet van staal, maar met spanten van beton.

Alleen – kassen zonder glas, en het beton liet zien wat jarenlange betonrot vermag. Een bordje bij de kassen meldde dat hier in het verleden de cactussenkas was geweest. En inderdaad, een enkele cactus hield nog moedig stand te midden van de ruïneuze toestand, maar de verdere begroeiing leek zich spontaan tussen het bemoste en overwoekerde beton te hebben gevestigd.

Het maakte deze botanische tuin op één of andere manier wél meer bijzonder dan andere botanische tuinen. Dat gevoel werd nog verhoogd door een groot aantal borstbeelden die mensen van, laat ons zeggen, etnische herkomst portretteren. Ze zijn in de botanische tuin gekomen tijdens een koloniale expositie in 1940, maar zien er anno 2023  toch wel erg misplaatst uit in de openbare ruimte.

Mocht u in de buurt zijn: laat u zich hierdoor niet ontmoedigen, voor het overige is deze botanische tuin een bezoek waard. Loslopende pauwen, fraaie azujelas (tegels) en een heerlijk park.

En, terzijde, vergeet in Lissabon vooral niet, na een bezoek aan de  botanische tuin of een andere bezienswaardigheid, een espresso met pasteis de nata te nuttigen.

Share

Ooievaars

De ooievaar in Nederland had het enkele tientallen jaren geleden bijzonder zwaar. In de jaren ’60 was de populatie vrijwel tot nul teruggebracht, onder meer door het bestrijdingsmiddel DDT, dat effectief de voedselbron van de ooievaar aanpakte.

DDT werd verboden in de jaren ’70. Onder meer door initiatieven zoals ooievaarsdorpen  kwam de ooievaar weer terug. Op heel wat plaatsen in ons land zijn  voorzieningen zoals nestpalen gebouwd die de ooievaar moeten verleiden er hun nest te maken. Inmiddels zijn er zo’n 1300 broedparen. Maar een ooievaar is in ons landje nog steeds een bezienswaardige verschijning.

Op reis met de camper in Portugal viel niet alleen op dat er verbazend veel ooievaars broeden, maar ook dat men maatregelen neemt om broedende ooievaars juist te weren. Bijvoorbeeld op hoogspanningsmasten. Daar draaien op veel plaatsen een soort horizontale windmolens op de top. Probeer daar als ooievaar maar eens een nest te bouwen. Je ziet die draaimolens ook wel op bovenleidingsportalen van het spoor. Nu is de combinatie hoogspanning en ooievaarsnest vermoedelijk niet een heel gelukkige, dus onbegrijpelijk is het niet.

Ooievaars broeden graag hoog. Lukt het niet op de top, dan maken ze maar wat lager  een nest in zo’n hoogspanningsmast, die daarmee wordt getransformeerd tot een soort flatgebouw voor ooievaars. Acht nesten of meer in één mast zijn geen uitzondering.

Portugal beschikt over een bovengronds elektriciteitsnet, en de palen daarvan zijn ook zeer in trek bij ooievaars. Waar de aanwezigheid van ooievaars minder gewenst is, plaatst men vaak een constructie die lijkt op de baleinen van een paraplu op zo’n paal, waarop nestmateriaal geen enkel houvast heeft. De ooievaar die komt aangevlogen met een tak in z’n snavel om een nest te maken, ziet zijn bouwmateriaal zodoende gegarandeerd op de grond belanden. 

Je treft wel heel wat ooievaarsnesten aan op kerken en andere hoge gebouwen. Dat staat in onze ogen heel pittoresk, en we hebben er menige foto van gemaakt. Of de beheerder van zo’n gebouw er blij mee is, is een andere kwestie.

In Spanje, niet ver van de Portugese grens, troffen we een kerkgebouw waar allerlei diagonaal aangebrachte stangen het nestbouwen op de toren zou moeten ontmoedigen. Pal daarnaast, op die zelfde kerk, zat een ooievaar doodgemoedereerd op zijn nest, met zo’n blik van: ‘wát nou met je ooievaarwerende rommel.’

Ooievaars zijn opportunisten, meldt ooievaarstichting Stork. Dat klopt. 

Share

Weg van Twitter

Ik ben een jaar of elf actief geweest op Twitter, met doorgaans veel plezier. Sinds deze week heb ik de stekker eruit getrokken – althans wat mijn aandeel betreft. Mijn Twitteraccount bestaat niet meer.

Waarom?
Twitter hád huisregels waarin met zoveel woorden stond dat haat en bedreiging niet werden getolereerd. Nu was het systeem om dat te handhaven niet perfect, verre van dat zelfs, maar lieden die op Twitter geregeld over de schreef gingen konden toch rekenen op een periode op het ‘strafbankje’ of in zeer ernstige gevallen op volledige verbanning van de website.
Toen ik op Twitter begon was het een website waar mensen vrolijke weetjes verkondigden. Het is de laatste jaren veranderd in een open riool met alle ruimte voor rechtsextremisten, wetenschapsontkenners, “fake news”-roepers, antivaxxers, klimaatsceptici en lieden onder wier schedeldak slechtheid en stupiditeit om de eerste plaats strijden.

De overname van het platform door multimiljardair Elon Musk maakte het in snel tempo veel erger. Toen de nieuwe baas begon met zichzelf volslagen belachelijk te maken door met een ouwe wasbak het kantoor binnen te komen (‘let that sink in’), geblokkeerde accounts weer alle ruimte gaf, Twitterpersoneel massaal ontsloeg waaronder het moderatieteam en de moderatie-adviesraad de wacht aanzegde, zijn medewerkers meer dan honds behandelde en op 11 december 2022 met zoveel woorden twitterde dat de uiterst consciëntieuze wetenschapper en immunoloog, de Amerikaan Dr. Anthony Fauci vervolgd zou moeten worden, was voor mij de maat vol. Als zo’n tweet nou nog was geplaatst door een anoniem warhoofd was het al vervelend genoeg geweest, maar nee: door de eigenaar en hoogste baas van Twitter zelf, tevens een van de rijkste mensen op deze aarde, die zich misschien het opperwezen zelve waant.

Musk mag dan wel zo schathemeltjerijk zijn dat hij in één klap een bedrag van zo’n 11% van de Nederlandse Rijksbegroting kan uitgeven om Twitter als persoonlijk speeltje te kopen, dat ontslaat hem niet van verantwoordelijkheidsgevoel. En met een persoonlijk Twitteraccount maakte ik mezelf toch in zekere zin voor een minuscuul deeltje medeverantwoordelijk voor de strapatsen van de nieuwe eigenaar van Twitter. Dat wilde ik niet. Dat moet je ook niet willen.

Adverteerders lopen weg bij Twitter en veel Twitteraars vinden hun weg naar andere sociale platforms, zoals Mastodon. Alwaar ik ook te vinden ben. (@[email protected]) Mastodon werkt anders dan Twitter, het is heel eventjes wennen, maar het is gewoon een plezierige variant op het thema social media. Gelukkig hebben veel van mijn, zeg maar, Twittervriendjes, dezelfde stap genomen. Ik kan het aanbevelen.

Share

Geschiedenis van de Leeuwarder ziekenhuizen

Op zondag 30 oktober 2022, 14:00 uur verzorg ik een inleiding over de geschiedenis van het Medisch Centrum Leeuwarden en zijn voorgangers Stadsziekenhuis / Triotel, Diakonessenhuis en Bonifatius Hospitaal. Historisch Centrum Leeuwarden, Groeneweg 1, Leeuwarden. Gratis toegang. Komt allen!

Het Historisch Centrum heeft een expositie ingericht onder de titel ‘Sûnens! Twee eeuwen ziekenzorg in Leeuwarden’. Hierin wordt  een beeld geschetst van de ziekenhuizen en de ziekenzorg in Leeuwarden. De expositie loopt van 28 oktober 2022 tot en met 9 april 2023.

Leeuwarden kan bogen op bijna 200 jaar onafgebroken geschiedenis van de ziekenhuiszorg. In 1825 ging het Stadsziekenhuis van start, toen een ruimhartig legaat beschikbaar was gekomen om een hospitaal voor behoeftige zieken te stichten. Aan het einde van de 19e eeuw startten zowel protestanten als katholieken hun eigen ziekenhuis: het Diakonessenhuis en het Bonifatius Hospitaal.

Deze drie ziekenhuizen vormden (samen met Oranjeoord in Harlingen) de basis voor het huidige MCL. En daar valt nog best veel over te vertellen, want het is een roerige geschiedenis met o.a. verpleging in de open lucht, een klooster met tientallen nonnen, dankbare patiënten en vooral heel veel professionele en betrokken zorgverleners. In onderstaand filmpje een samenvatting. Bezoek vooral de expositie of kom luisteren!

 

Share

Vaccinatie beschermt je tegen (ernstig) ziek worden

Vandaag (donderdag) viel de oproep voor onze herhalingsvaccinatie tegen corona in de bus. Onze jaargang is aan de beurt, tot mijn genoegen. Voor mij de vijfde coronaprik.

Er was één maar. Afgelopen maandag voelde ik me wat grieperig en deed dinsdag voor de zekerheid een coronatest. En jawel: binnen luttelijke seconden al staarden twee streepjes in de zelftest mij geniepig aan. Hartstikke coronapositief. Oeps dus.

Gevaccineerden hebben -statistisch gezien- een kleinere kans op ernstige gevolgen door corona, en inderdaad, het bleef bij grieperige klachten. Vervelend uiteraard, maar ook niet meer dan dat. En vanzelfsprekend hebben we netjes de voorschriften en adviezen van de Rijksoverheid gevolgd.

Ik zette een licht ironisch bericht op Twitter dat de timing van de oproep een beetje ongelukkig gekozen was, met een foto van mijn positieve testresultaat. Als reactie kwam er een aantal beterschapswensen (dank!) maar ook reacties van, zeg maar, coronasceptici. Mensen die ik niet volg en die ik niet ken.  “De spuiten vermorzelen je immuunsysteem!”, waarschuwde een anonieme reageerder, zo te zien tevens FvD-aanhanger. Deze reageerder ging niet over één nacht ijs. Er zat ‘bewijs’ bij zijn/haar stelling.

  • Een verwijzing naar een Amerikaanse arts die zo te zien vooral is gefocust op de verkoop van allerhande supplementen die de gezondheid en de weerstand moeten bevorderen. Waaronder, je verwacht het niet, Ivermectine.
  • Ook een verwijzing naar een zg. ‘preprint’-website  waarop niet-peer-reviewed wetenschappelijk onderzoek kan worden gepubliceerd. De betrouwbaarheid van dat soort onderzoeken is meer dan eens van een uiterst dubieus gehalte.
  • En bovendien een verwijzing naar een epidemioloog die een serieuze carrière te grabbel heeft gegooid door tijdens de regeringsperiode-Trump namens diezelfde regering tegen de (corona‑)wetenschap te ageren. Hij heeft een website met een grote donatieknop. Op zijn website steekt hij onder meer de loftrompet over (jawel!) Ivermectine, en wijst op de ‘enorme gevaren’ van mondneusmaskers. Kletskoek dus.

Zo’n donatieknop of handel in allerlei preparaten zie je nou nooit bij het RIVM of vergelijkbare instituten in het buitenland. Deze instituten verwijzen wél naar gedegen peer-reviewed onderzoek, en geven op basis daarvan steekhoudende adviezen over vaccinatie. Die adviezen zijn wereldwijd geheel vergelijkbaar: vaccineren is veilig en beschermt tegen ernstige gevolgen door corona.

Dus, alle ongetwijfeld goede bedoelingen van alle reageerders ten spijt – ik houd me aan de adviezen van Rijksoverheid / RIVM, met dank voor jullie bezorgdheid. Eerlijk gezegd maak ik me eerder bezorgd om de mensen die in de fabeltjesfuik zijn meegezogen en van daaruit nog steeds, bijna drie jaar na de start van de coronacrisis, blind varen op ‘wetenschappelijke’ nonsens en desinformatie. Ik adviseer eenieder om bij corona en coronavaccinatie de adviezen van RIVM/Rijksoverheid te volgen.

Zoals het RIVM het samenvat: Vaccinatie beschermt je tegen (ernstig) ziek worden. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Share