Vogels te kust en te keur in onze regio, maar uilen had ik nooit eerder gespot. Sowieso is de uil een vogelsoort die ik maar weinig had gezien. Eigenlijk vooral als opgezet exemplaar in natuurmusea en dergelijke. En op vakantie hoorde je in het buitenland nog wel eens de nachtelijke roep van de dwergooruil, maar het beest onttrok zich aan iedere waarneming.
Tot begin dit jaar een ransuil langdurig zijn intrek nam in de rode prunus in onze achtertuin, waar hij een tijd lang zijn roestplek had. Er zitten meer uilen in onze wijk – we zien ze sedertdien in de late avondschemering ook wel rondvliegen, maar je kunt in het schemerduister amper vaststellen wat voor uil het is. Meer recent zagen we ook een velduil in onze boom, die wat onhandig langs de takken scharrelde. Zo te zien een jong exemplaar. Kennelijk nestelen ze dus ook in Camminghaburen. Of het recent geopende natuurleerpad Camminghaburen hier invloed op heeft gehad weet ik niet, Er staat o.a. een informatief bordje over ransuilen – en sinds dat bord er staat zie ik ook uilen in onze buurt.
