Jucinda de Vries

Vandaag kreeg ik de langverwachte uitnodiging voor de coronavaccinatie in de bus. Ik ben daar oprecht blij mee. Uit mijn werkomgeving in het ziekenhuis ken ik de verhalen over de verwoestende werking die het coronavirus kan hebben. En qua leeftijd (64) vallen wij met boter en suiker in de groep met een verhoogd risico op ernstig verloop. Het minimale risico van de vaccinatie weegt voor ons dus ruim op tegen het  risico van een infectie met COVID-19.

In mijn blijdschap postte ik een berichtje op Twitter. “Dát is nog eens fijne post! #ikwildieprik”, met een foto van een deel van de brief.

Veel bekenden reageerden met een ‘like’, of een positieve reactie. Maar tegelijkertijd zette ik met deze eenvoudige mededeling onbedoeld de sluizen van de onderbuik van Twitter wijd open. De antivaxxers. In horden.

Zij hebben het niet op vaccinatie. En dat leidde tot reacties als ‘Gecondoleerd’, ‘Het zou wel eens je laatste vaccinatie kunnen zijn’, ‘Zuiver gif’ en ‘Wanneer is de begrafenis?’. Verscholen achter een anonieme twitterhandle maken ze het internet deelgenoot van hun angsten en waanideeën. Immers, vaccinatie van mijn leeftijdsgroep is weken geleden in Zeeland begonnen; Friesland is als laatste aan de beurt. Ik heb de laatste weken geen berichten gehoord over slachtoffers onder de gevaccineerden. Rode plek, pijnlijke arm, misschien een dagje in de lappenmand – heel normale bijwerkingen bij een vaccinatie, helaas een minimaal hogere kans op trombose, maar dat is het dan ook wel zo’n beetje. (Terzijde: rokers die over het vaccin roepen ‘Ja maar trombose!’ doen er verstandig aan acuut te stoppen, roken verhoogt het risico op trombose fors…)

Eén reactie licht ik hier even uit. Die kwam van Jucinda De Vries, (@JucindaDeVries), “Voormalige hoofd vaccinatie afdeling ziekenhuis Leiden. Eigen kind slachtoffer van vaccinatie schade.” In haar Twitterbio prijkt een foto van een vriendelijke, zelfverzekerde blonde vrouw in een witte jas. En voor iedereen die iets positiefs meldt over de coronavaccinatie heeft Jucinda een uniforme boodschap: “De propaganda van de afgelopen 1 jaar heeft ervoor gezorgd dat veel mensen niet de echte feiten gingen zoeken.Als voormalige hoofd van de afdeling vacinatie ziekenhuis Leiden weet ik hier alles van. Ik hoop dat u onderzoek gaat doen.” Ze linkt naar een website ‘Artsen voor Waarheid’, een stichting van arts Elke de Klerk die met haar buitenissige zienswijzen een eenzame uitzondering vormt in de medische wereld.

Curieus taalgebruik (‘de afgelopen jaar’), taal- en spelfouten, de voornaam Jucinda die volgens de Voornamenbank van het Meertens Instituut nauwelijks in Nederland voorkomt. Dus ik heb Jucinda’s advies opgevolgd: ik heb onderzoek gedaan.

Ik begon bij haar portretfoto. Zagen we hier werkelijk Jucinda? In dit geval gaf Tineye uitsluitsel. Meteen raak. Neen, de foto bleek het portret van een klinisch fysicus van het radiotherapiecentrum Maastro in Maastricht. Iemand met een heel andere naam.

Ik confronteerde Jucinda op Twitter met mijn bevinding. Binnen vijf minuten was ik geblokt én had ze haar profielfoto gewijzigd. Overigens nog steeds dezelfde foto van de Maastrichtse klinisch fysicus, maar nu online door een cartoonfilter gehaald.

De lezer zal begrijpen dat ik ook sterk twijfel of Jucinda werkelijk ‘Voormalige hoofd vaccinatie afdeling ziekenhuis Leiden’ is, maar dat heb ik maar niet verder onderzocht. Met deze ideeën over vaccinatie zat ze er misschien niet zo lekker…

Dat je twijfels hebt bij het nut van vaccineren: dat mag ieder voor zich weten. Je gaat weliswaar voorbij aan de uitkomsten van de wetenschap, maar het mag. Als je eerlijk en open voor die mening uitkomt, dan kun je misschien in gesprek. Ik ben blij dat ik, onze kinderen en kleinkinderen zijn gevaccineerd tegen ziekten die een paar generaties geleden nog de ronde deden. Polio en kinkhoest (etc.) zijn geen pretje. Pokken zijn wereldwijd uitgeroeid door vaccinatie.

Maar als je, zoals Jucinda, andermans portret moet stelen om je twitterbio gezag te laten uitstralen, dan zit je wat mij betreft op het verkeerde spoor. De oplossing van de coronacrisis komt echt geen stap dichterbij door dit soort anonieme toetsenbordridders.

(Het portret hierboven heb ik geblurd, het portretrecht van die klinisch fysicus is al genoeg geschonden door Jucinda…)

Share

Malta en virus

Trouwe volgers van dit blog (zouden ze bestaan?) zijn gewend dat ik van tijd tot tijd verslag doe van reisjes en vakanties. Onze belevenissen op het eiland Malta zijn er bijna bij ingeschoten.

Dat kwam door het coronavirus.

Malta is mooi; we hadden van 4-14 maart 2020 een fijn appartement in het pittoreske dorpje Marsaxlokk en op Malta is genoeg te zien en te beleven voor de gemiddelde toerist.

Maar ja. Dat virus.

Bij aankomst op de luchthaven werden we al geconfronteerd met medewerkers met een warmtecamera. Of we geen koorts hadden. Buschauffeurs, althans sommige, verborgen hun gezicht achter een nutteloos mondneusmasker, of, in een enkel geval, een bivakmuts.

We hebben niettemin genoten. Immens oude megalithische tempelcomplexen, ter plekke aangekondigd als ‘het oudste gebouw ter wereld’ – wat niet waar was, maar toch van een indrukwekkende ouderdom. Lekker gewandeld, een mooi tochtje gemaakt naar buureiland Gozo. Ons verbaasd: alle taxi’s hebben de letters ‘Taxi’ op het nummerbord en de bussen hebben ‘Bus’. Mooie musea, indrukwekkende kerken. Met als bizar hoogtepunt de plaatselijke St. Lucia, die in de kathedraal van Gozo fraai gekleed in een reliekschrijn ter verering ligt. Via een venster in haar kleding ter plekke van haar hart laat ze onomstotelijk zien dat ze dood is. Mooie kliffen, blauwe zeeën, wuivende palmen, imposante verdedigingswerken. (Malta is een aaneenschakeling van forten, verdedigbare citadellen, redouten, verdedigingsmuren, bolwerken en dergelijke. De stad Valletta heeft een zeldzame hoeveelheid oorlogsmonumenten.) Dat het ooit een Britse kolonie was is nog goed te zien aan rode telefooncellen, rode brievenbussen, ingewikkelde stopcontacten en linksrijdend verkeer. En je kunt met Engels overal terecht.

En dat virus?

De berichten uit Nederland begonnen in steeds mindere mate vrolijk te stemmen. En verder? Nou, bijvoorbeeld… In Marsaxlokk is elke dag een kleine toeristenmarkt. Opeens was die markt weg. Gesloten winkels met een briefje ‘wegens corona…’ op de deur. Bange buschauffeurs die amper je geld wilden aanpakken. Het voelde een beetje onnatuurlijk allemaal. We waren blij dat we weer terug waren. Anderhalve week na onze thuiskomst was vliegen op Malta al niet meer mogelijk.

Na terugkeer bleek Nederland na tien dagen vakantie flink veranderd. Daarover misschien een andere keer.

Gelukkig, er zijn foto’s!

(En geheel terzijde: ik heb ook de collectie foto’s van lelijke toeristentreintjes weer mooi kunnen aanvullen!)

Share